Ah Kalbim, Değerini Bilemedim
 

Ah Kalbim, Değerini Bilemedim...

Bircan M.

Bu sabah, derin üzüntü ile kalktım yatağımdan…

Sen geldin aklıma, seni ne kadar üzdüğüm… Her zaman yanımda olan seni bâzen ne çabuk unutuyorum… Ve sonra birileri çıkıp hatırlatıyor seni bana; en çok bu yüzden üzülüyorum... Sen, beni sana ne yaparsam yapayım, acılara atsam da elimi tutup her seferinde beni affediyorsun… Bir de seni üzdüğüm için ben kendimi affedebilsem… Elimde olmadan, ama elimde olmadan seni bu dünyanın sahte güzelliklerine kurban ediyorum… Ediyorum, ama sen yine de sana dönmemi sabırla bekliyorsun… Tamam diyorum, akıllandım diyorum… Ama seninle sınavım, hiç bitmiyor… Her şeye rağmen muhteşem ikiliyiz…

Ne seninle yapabiliyorum, ne de sensiz… Sana anlattığım her şeyi nasıl da sabırla dinliyorsun… Bir de yol göstersen bana… Derinlerden bir yerden bana seslenişini duyuyorum belki de. Bu yüzden kendimi gömdüğüm yerden bu sese kulak verip çıkıyorum… Âh bir de emin olabilsem…

Aslında bir tek bana ihanet etmezsin… Ama ben, ama ben, seni arada sırada unutmakla en büyük ihaneti ediyorum sana… Beni her uyardığında bir çocuk inadı oluşuyor içimde; yaşayıp görmek istiyorum… Korkularıma gömülmektense yaşayıp görmek istiyorum bana bahşedilen tüm duygularımı… Bu yüzdende sana kulaklarımı tıkıyorum… Kendimle yüzleşmek uğruna sana nasıl da acılar veriyorum… Beni bağışla…

Şimdi açsan bana kollarını, sarsan, hiç bırakmasan sahtelikler diyârına… Bana değerini hatırlatsan, hiç unutturmasan kendini. Daha yüksek sesle fısıldasan bana duymak istediklerimi… Yine sana geldim… Bu defa da kabul edecek misin beni?

Buzlu camın ardından baktığım hayatın camlarını kırsan, daha net göstersen bana âlemi… Zaten bildiğim her şeyi bana bir de sen anlatsan ne olurdu? "Anlatıyorum, ama sen anlamıyorsun." dediğini duyuyorum… Kim bilir, belki anlamak istemediğimdendir…

Yine de bilmeni istiyorum… Zaten biliyorsun da benden de duy istiyorum… Sen, benim için çok özelsin… Belki de Rabbimin bana verdiği en değerli şeysin… Bunu ancak sana yaşattıklarımdan sonra anlayabiliyorum… Tek değerim olan sana ne güzel sahip çıkıyorum değil mi? Şimdi cevap versen, bana desen ki… "Senin sahip çıkamadığına, değerini koruyamadığına bir başkası değer verir mi?" Deme… Bana hiç bir şey deme… Zaten bütün soruların cevaplarını biliyorum… En çok da bu zoruma gidiyor…

Âh kalbim, en hüzünlü anlarım da değil de; seni en mutlu anlarımda da hatırlasam… Mutlu dakikalarımda çırpınışlarını duysam… Neden bilmiyorum, senle huzurlu dakikalarım ne kadar az sürüyor. Hiç yorulmuyor musun tüm duyguları bir arada yaşarken… Yükün ne kadar ağır… Ben, bunları anladığımda ise geç oluyor… Bir yükte ben ekliyorum sana… Ne kadar dayanırsın bana bilmiyorum…

Âh kalbim, ne olur affet beni… Bir şans daha ver ya da… Belki bu sefer… Belki bu sefer… Kalmayı başarabilirim yanında… Biliyorsun, ben sevgi ile yapıyorum hatalarımı… Sen yine de beni affet…

Bircan M (Kayıpgül),
07:40, 26 Mayıs 2010, Çarşamba.





Bu sayfa hakkındaki yorumlar:
Yorumu gönderen: meçhul, 02.06.2010, 16:23 (UTC):
İnsan bu kadarmı güzel düşüncelere sahip olur KİM!SEVGİYLE YAPILAN HATALAR HATA DEĞİL Kİ...işte bu..her sözün hayatımda bir yenilik oluveriyorr.senin yoruların ,benim hayatımın olguları oluyor...

Yorumu gönderen: kim, 29.05.2010, 06:26 (UTC):
sevgiyle yapılan hatalarhatadeğil ki :) sen sev hep, yürek affeder hep öğrenirsin nasilsa kalmaları yaşamda bu değil mi bu döngüler cekişmeler gidip gelmeler ... çok sevdim yazını yüreğine kalemine sağlık...



Bu sayfa hakkında yorum ekle:
İsmin:
Mesajınız:
 
 
19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 36766522 ziyaretçi (102868716 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)
 
 

gizli

Bu site, en iyi Firefox ve Google Chrome tarayıcılarında ve 1024 x 768 ekran çözünürlüğünde görüntülenir.