Bir Kız Çocuğu
 

Afacan kız

Bir Kız Çocuğu...

Ayşegül (Hiçdüşünce)

Bana; "Huzurlu yaşam, sana zor geliyor. Neden sen de normal kız çocukları gibi olmuyorsun?" derlerdi. Normal de neyse?! Normal olanın onlar olduğunu kim söylüyor ki! Ama en sevdiğim, şey el-ayak çekilince balkonumuzda yıldızlı semayı hayranlıkla seyrederken Allâh-u Teâlâ ile sohbet ederdim. En yakın dostum olmuştur hep -bu hala yaptığım bir şey-...

Hem, denemedim mi sanki onlar gibi olmayı? Vallahi denedim: Hatta süslü bir kız olayım diye metale olan alerjimi bile göz ardı ederek soba borusunun zincirlerinden kendime bileklikler, boynuma metrelerce kolye yapmadım mı?! Üstelik tüm tehlikeyi göze alıp avizeden kristal taşlar söküp kulaklarıma küpe de yaptım... Ama daha çok tepki aldım... Bazı şeyleri iki katı fazla yaptım ki, beni de normal görsünler diye... Sadece ellerimin 10 parmağına değil; ayaklarımın da olabilecek tüm parmaklarına yüzük taktım... Yok, yine yaranamadım.

Arada temizliğe yardım ederek kendimi göstermek istedim. Sürpriz olsun diye vitrindeki tüm bardakları yıkadım. Sonra anneme aslında bardakların ne kadar çok amaçlı olabileceğini göstermek için de kuleler yaptım onlardan. Çok da güzel olacaktı yaaa... Keşke üstüne düşüp annemin Fransa'dan gelen tüm o bardak takımını kırmasaydım...

Bu kez şansımı mutfakta deneyeceğim... Hımmm... Eminim başarılı olacağım! Elmalı pasta yapacağım kendimi affettirmek için. Evet, çok da güzel görünüyor; ama garip bir koku geliyor, acaba ne? Off yaaa, kim dedi anneme sarımsaklı yoğurtla normal yoğurdu benzer kaplara koymasını...

Dizimi kırıp dikiş dikeceğim... Canım, her şeyde başarısız olamaz ya insan... Annemin sandığından en cafcaflı ve göz alıcı kumaşı çıkardım. Kendime bir gömlek dikeceğim... Hepsini hayâlimde canlandırdım. Öyle bir gömlek dikeceğim ki, kimse benim yaptığıma inanamayacak. Sonrasında uğraştım, köşelerde saklana saklana diktim. Aslında güzel; ama kafadan geçecek yeri hesap etmemişim.

"Kurân kursuna başladım; ama zaten şimdiden çok iyi okuyorum, fazla kendimi yormama gerek yok!" diyerek her gün bir çanta çikolata alıp üst kata camii bölümünde minberin altında hocaların cübbelerinin asılı olduğu bölmede yan gelip yatıyordum. Kâh uyuyordum, kâh sevdiğim kitapları okuyordum. Canımın istediği bir kitap olursa, kursun hemen yanındaki dükkandan alıyordum (çikolatalar da oradan zaten).

Ehh, bu saltanat, böyle sürmedi tabii. Gün geldi, yakalandım... Sanırım 13 yaşındaydım. Babamı çağırmışlar... Görünce şok oldum. O da bana gâyet geçerli bir yaptırım uyguladı: "Eğer kursa düzgün devam etmezsen, ilk gelecek tâlibine veririm seni!" dedi... Halbuki ben, onları ne kadar yüceltmiştim... "Kaç kardeşsiniz?" diye soranlara; "Ben, tek çocuğum... Ötekiler, ölen amcamın yetimleri. Onlara da biz bakıyoruz..." diyerek ne kadar merhametli insanlar gibi göstermiştim...

Hay Allah yaaa... Tüm bunları hatırladığımda aslında ne kadar zor bir çocuk olduğumu anlıyorum... Ele avuca sığmayan, olduğu yerde duramayan, balık gibi elde tutulamayan bir kız çocuğu...

Ayşegül,
14:45:19, 17 Mayıs 2010, Pazartesi





Bu sayfa hakkındaki yorumlar:
Yorumu gönderen: Akhenaton, 17.05.2010, 20:30 (UTC):
O benim yeğenim Reyyan... Hani şu kitaplarımın düşmanı olan :)9 Yaramazlık deyince ondan daha güzel simgeleyecek bir resim olamaz...

Yorumu gönderen: ayşegül, 17.05.2010, 20:23 (UTC):
siz cevap verin kim ola ki?:)sahi kim bu kızıl saçlı küçük melek?

Yorumu gönderen: Akhenaton, 17.05.2010, 20:02 (UTC):
Şu resimdeki çocuk, kim ola ki :)9

Yorumu gönderen: şakird, 17.05.2010, 19:29 (UTC):
MERAKLA BEKLİYORUM :)

Yorumu gönderen: ayşegül, 17.05.2010, 18:48 (UTC):
babam bana;oğllarımdan çekmedim senden çektiğim kadar derdi:)hepimiz hayatımızın bir döneminde iman-inanç boşluğu yaşamışızdır.yukarıda okuduğun camilerde yatıp kalkmış ben bile...ama bazen doğruyu bulman için acı tecrübeler sana rehber olabiliyor.sen sonuca bak.bende senin adına mutlu oldum:)boşver çevreyi insanı yanlışa sürükleyip sonra da bir başına bırakan yine o çevre değil mi?hımm ayrıca yazacağım merak etme erkeklerle ilgili"azıcık bir eleştiriyi bile kaldıramayan erkekler"başlığıda(bu şaka değil:)

Yorumu gönderen: şakird, 17.05.2010, 18:14 (UTC):
hehehe güzel çocukluk Benim çocukluğumda zerre kadar iman yoktu bende kavga küfür gecelere kadar dışarılarda gezme etrafında olan bitene duyarsız bir amacı olmayan bir çocukluk hani şimdi geçmişe bakıyorum sadece acı, nasıl bu kadar kör olabilmişim ki ben. ALLAH, KURAN, PEYGAMBER vs en ufak bir çağrışım uyandırmadığı geçmişim çok şükür ki ALLAH ın izni ile başımdan geçen olaylar yeni bir dönüm noktası oluşturdu. Bu dönüm noktası her ne kadar çevremdekilere uygun düşmese de ve sürekli tepki çeksem de onlar gibi olmamaktan son derece mutluyum :)



Bu sayfa hakkında yorum ekle:
İsmin:
Mesajınız:
 
 
19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 36630377 ziyaretçi (102628974 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)
 
 

gizli

Bu site, en iyi Firefox ve Google Chrome tarayıcılarında ve 1024 x 768 ekran çözünürlüğünde görüntülenir.