Bu Bir Veda (Şiir: Ayşegül Osmanoğlu)
 

Bu Bir Veda

Ayşegül Osmanoğlu

Bu, bir ayrılığın hikâyesi...
Artık anladım ki akıntıya kürek çekmekten yorulmuşum
Anladım ki sana her yaklaşma çabam, aramızdaki mesâfeyi daha da açmış...
Bıraktım seni, ellerimle yaptığım rengarenk çiçeklerden oluşan bir çember gibi dalgalı denizlerin bağrına...
Şimdi git, artık özgürsün
Yüreğimin parmaklıkları, senin kafesin değil.
Şiddetine dayanamadığım fırtınalı denizlerin dalgaları durulunca,
Sen, bensizlikten yorulunca,
Gittiğin dalgalarla geri gel...
Nereye gidersen git; pusulan, hep beni göstersin.

Karanlık odanı aydınlatan zarif bir mum ışığı,
Ya da bir pervâne; canını yakacak olsa da ateşin aşığı,
Üşüdüğün zamanlarda içini ısıtan sarı-pembe bir günışığı,
Belki de koynunda seni kötü büyülerden koruyan bir tılsım,
Gece, yolunu gösteren bir çoban yıldızı,
Neye benzetirsen benzet beni de yanında taşı
Gördüğün, baktığın her yerde ben olayım...

Bu, bir vedâ olacaktı;
Sana diyecektim ki:ayrılıyoruz ve bitti...
Anladım ki sen, benimle kalıyorsun;
Ben, seninle gidiyorum..
Çantanı hazırlarken hep kendimle doldurmuşum
Ve bana kalan hep sen olmuşsun...
Ama yine de sen, şimdi git,
Geri gelirken seninle giden yanlarımı getirebilirsen,
Bende bana kalan yanlarınla seni burada bekliyor olacağım...
Adres, hep aynı; umut ışıklarının hiç sönmediği,
Penceresinin önünü sarı güllerin süslediği,
Balkonunda yıldızlardan rüzgar çanı olan,
Her esintide sevgi çınlayan,
Çatısı dualardan,
Binası sadakatten kurulu, sağdan ilk kapı...

Ayşegül Osmanoğlu,
8 Haziran 2010, Çarşamba.





Bu sayfa hakkındaki yorumlar:
Yorumu gönderen: dudu, 29.08.2010, 06:48 (UTC):
cok güzel beyendim...



Bu sayfa hakkında yorum ekle:
İsmin:
Mesajınız:
 
 
19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 36861555 ziyaretçi (103034155 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)
 
 

gizli

Bu site, en iyi Firefox ve Google Chrome tarayıcılarında ve 1024 x 768 ekran çözünürlüğünde görüntülenir.