Hz. Musa (A.S.)
 

Hz. Musa (A.S.)

Hz. Musa, İsrâiloğulları'na gönderilen peygamberlerdendir. Peygamberler içinde üstünlükleri olan ve kendilerine “ulü'l-azm” denilen 6 peygamberin üçüncüsüdür. Allah-u teâlâ ile konuştuğu için, “Kelîmullah” denilmiştir. Benî İsrâil'e (İsrailoğulları'na)gelmiştir. Hz. Yâkûb'un soyundandır. Hz. Hârûn'un kardeşidir. Babasının ismi İmrân'dır. Annesinin ismi, Nüceyb veya Nâciye veya Yuhâbil'dir.

Hz. Yûsuf'tan sonra, Mısır'da, İsrâiloğulları iyice artıp çoğaldı. Bunlar Hz. Yâkûb ve Hz. Yûsuf'un bildirdikleri dîne inanıyorlar ve emirlerini yerine getiriyorlardı. Mısır'ın eski yerlisi Kıbtî kavmiyse yıldızlara ve putlara taparlardı ve İsrâiloğulları'na hakâret gözüyle bakar, başlarında bulunan firavunlar onları esir gibi ağır işlerde kullanırlardı. Onların çoğalmasından endişe ederlerdi. Benî İsrâil, Kıbtî kavminin kötü muâmelelerinden ve firavunların ağır tekliflerinden bezmiş, usanmışlardı. Bu bakımdan dedelerinin eski yurtları olan Kenân diyârına gitmek isterlerdi. Fakat firavunlar, onların Mısır'dan çıkmasına izin vermeyip, eziyetlerini artırırlardı. Mısır'ın idâresini elinde bulunduran ve firavun denilen krallar, kendilerine mezar olarak dağ gibi piramitler yaptırıyorlar ve bu piramitlerin yapımında binlerce insanı zorla çalıştırıyorlardı. Allah-u teâlâyı inkâr edip, ilâhlık dâvâsında bulunuyorlardı. Bu zamanda falcılık, sihirbâzlık meslek hâline getirilmiş ve ülkenin her tarafında kâhinler, sihirbâzlar türemişti. Bu sırada Mısır halkının başında bulunan Firavun, bir gece rüyâsında Kudüs tarafından çıkan bir ateşin Mısır'ın yerli halkı Kıptiler'i yaktığını, İsrâiloğulları'na ise hiç zarar vermediğini gördü. Bu rüyâyı yorumlayan kâhinler;

«İsrâiloğulları'ndan bir erkek çocuk dünyâya gelecek, senin saltanatını yıkacak ve sen helâk olacaksın.»

dediler. Bunun üzerine Firavun on iki kabîle hâlinde olan ve her bir kabîlenin başında bir idârecisi bulunan İsrâiloğulları'nın birleşmesinden de iyice endişelendi. İsrâiloğulları'ndan doğacak erkek çocukların öldürülmeleri için kânun çıkardı. Bu hâdise karşısında İsrâiloğulları'nın sıkıntıları iyice arttı. Firavun'un emrine karşı gelenler, topluca öldürülmeye başlandı. Bu sırada doğan Hz. Mûsâ'nın annesi, onun da öldürülmesinden korkmuş ve çok endişelenmişti. Kuran-ı Kerîm'de onun kalbine meâlen şöyle ilhâm edildiği bildirilmektedir:

«Hz. Mûsâ'nın annesine şöyle ilhâm ettik: Bu çocuğu (Hz. Mûsâ'yı) emzir; sonra öldürülmesinden korktuğun zaman onu suya (Nil Nehrine) bırakıver, boğulmasından korkma, ayrılmasından kederlenme. Çünkü biz, muhakkak onu sana geri vereceğiz ve kendisini peygamberlerden yapacağız.» (Kasas sûresi: 7)

Hz. Mûsâ'nın annesi, onu bir sandığın içine koyup Nil Nehri'ne bıraktı. Nehir üzerinde akıp giderken akıntı onu Firavun'un sarayına doğru sürükledi. Firavun'un hanımı Âsiye, sandığı görerek yakalayıp saraya götürdü. Sandığı açıp içinde nûr topu gibi bir çocuk görünce onu cân u gönülden sevip;

«Aman bunu öldürmeyiniz. Belki büyür de işimize yarar, yâhut onu oğul ediniriz...»

dedi. Onu emzirmek için pek çok süt analar getirtti. Hz. Mûsâ, hiçbirisinin memesini almadı. Annesi, çocuğunun Firavun'un sarayına alındığını ve süt annesi arandığını öğrendi. Süt annesi olabileceğini söylemesi için kızını yâni Hz. Mûsâ'nın kardeşini gönderdi. Kardeşi, saraya gidip;

«Size bu çocuğu emzirecek, onu güzel yetiştirecek bir hanımı haber vereyim mi?»

dedi. Bunun üzerine Hz. Mûsâ'nın annesini getirttiler. Hz. Mûsâ onun memesini aldı ve bunun üzerine Firavun'un hanımı Âsiye onu süt anneliğine kabûl etti. Böylece kimsenin haberi olmaksızın kendi oğlunu Firavun'un sarayında emzirip büyüttü...

Hz. Mûsâ, Firavun'un sarayında büyüdükten sonra sarayı terk edip akrabâsının ve büyük kardeşi Hz. Hârûn'un yanına gitti. Bir gün gördü ki; İsrâiloğulları'ndan biriyle bir Kıptî kavga ediyor. Hz. Mûsâ, aralarına girip ayırmak için Kıptî'yi itip hafifçe göğsüne vurdu. Kıbtî, yere düşüp öldü. Hz. Mûsâ, elinden böyle bir kazâ çıkmasına üzüldü. Firavun'un şerrinden çekinip, Mısır'dan ayrılarak Medyen'e gitti. Orada peygamber olan Şuayb'la buluşup, 10 yıl Medyen'de kaldı ve Hz. Şuayb'ın kızıyla evlendi. Daha sonra Mısır'a gitmek üzere Medyen'den ayrıldı. Tur Dağına geldiği sırada mekânsız olarak Allah-u teâlâ ile konuştu. Kendisine ve kardeşi Hz. Hârûn'a peygamberlik verildi. Elindeki asânın yılan olması mûcizesi ve elini koynuna sokup çıkarınca bembeyaz olup, ışık yayması mûcizeleri verildi. Sonra da Kurân-ı kerîm'de meâlen şöyle vahyedildiği bildirilmektedir:

«Bu iki mûcize Firavun ve adamlarına karşı Rabbinin iki delîlidir. Doğrusu onlar yoldan çıkmış bir millettir. Firavun'a git, doğrusu o azmıştır.» (Kasas sûresi: 32-33)

Hz. Mûsâ, Mısır'a varıp, kardeşi Hz. Hârûn ile görüşüp, durumu anlattı. Firavun'a gidip onu dîne dâvet ettiler. İsrâiloğulları'nı serbest bırakmasını istediler. Firavun, ilâhlık dâvâsında bulunarak kabûl etmedi. Bunun üzerine Hz. Mûsâ, elindeki asâsını yere bıraktı. Kocaman bir ejderhâ olup, hareket etmeye başladı. Elini koynuna sokup çıkardı, eli bembeyaz göründü. Bu mûcize karşısında şaşırıp kalan Firavun, durumu vezirlerine anlatınca, o sihirbâzdır dediler. Hz. Mûsâ;

«Size gelen gerçeğe dil mi uzatıyorsunuz. Bu, sihir değildir. Bu, her şeyin yaratıcısı olan Allah-u teâlânın verdiği bir mûcizesidir.»

diyerek onları îmâna çağırdı. Firavun ve adamları Hz. Mûsâ'nın sözlerini dinlemediler. Gösterdiği mûcizelere inanmayıp, sihirdir diye ısrâr ettiler. Firavun;

«Ey Hz. Mûsâ! Sihirbâzlığın ile bizi yurdumuzdan çıkarmaya mı geldin? Biz de sana sihir göstereceğiz. Bir vakit ve yer tâyin et.»

diyerek ülkesindeki bütün sihirbâzları topladı. Hz. Mûsâ, Allah-u teâlâya duâ ederek, sihirbazlarla karşılaşmayı kabûl etti. Mısır halkı önünde sihirbazlarla karşı karşıya geldiler. Sihirbazlar ellerindeki ip ve sopaları yere attılar, göz bağcılık ile bir takım yılanlar geziyor gibi gösterdiler. Bu sırada Hz. Mûsâ elindeki asâsını yere bırakıverdi. Mûcize olarak dehşetli ve çevik bir ejderhâ olup, sihirbazların yere attıkları ve yılan gibi gösterdikleri şeyleri yuttu. Bunu gören sihirbazlar;

«Bu mutlaka insan gücünün dışında bir mûcizedir.»

dediler ve Hz. Mûsâ'ya îmân ettiler. Bu hâdise karşısında Firavun iyice azgınlaşıp, baskı ve zulmünü arttırdı. Hz. Mûsâ'ya inananları şehit ettirdi. Hz. Mûsâ'ya îmân etmiş olan kendi hanımı Âsiye'yi de şehit etti.

Firavun ve kavmi, küfürde ve imansızlıkta ısrâr edince, Allah-u teâlâ onlara çeşitli belâlar verdi. Önce şiddetli bir kuraklık oldu ve çetin bir kıtlığa tutuldular. Sonra su baskını, çekirge, haşarât ve kurbağa istilâsına uğradılar. Başlarına belâ geldikçe Hz. Mûsâ'ya gidip belânın kaldırılmasını ve îmân edeceklerini söylediler. Fakat belâ kalkınca azgınlıklarına devâm ederek îmân etmediler. Tekrar belâlar başlarına geldi. Buna rağmen îmân etmediler. Firavun ve kavmine gönderilen bu belâlar Kurân-ı kerîm'in A'raf sûresinde bildirilmektedir.

Firavun ve kavmi, Hz. Mûsâ'nın gösterdiği mûcizeler karşısında İsrâiloğulları'nın Mısır'dan gitmelerine izin verdi. Hz. Mûsâ, bir vakit tâyin ederek bir gece vakti bütün İsrâiloğulları'nı toplayıp Mısır'dan çıktı. Bunun üzerine Firavun izin verdiğine pişmân oldu. Derhâl askerini toplayıp, peşlerine düştü ve sabaha doğru onlara Kızıldeniz kenarında yetişti. Önlerinde denizi arkalarında düşmanı gören İsrâiloğulları endişeye kapıldılar. Bu sırada Allah-u teâlâ Hz. Mûsâ'ya meâlen;

«Asân ile denize vur.» (Şuarâ sûresi: 63)

diye vahyetti. Hz. Mûsâ, bu emir üzerine asâsını denize vurdu. Deniz, hemen ikiye ayrıldı. Her bir tarafı, yüksek bir dağ gibiydi. Önlerine çok geniş ve kupkuru on iki tâne yol açıldı. On iki sülâle olan İsrâiloğulları, bu yollardan yürüyüp karşıya geçtiler. Firavun, askerleriyle birlikte peşlerine düşüp denizde açılan yola dalınca, açılan yol kapanıp sular kavuştu. Firavun, askerleriyle birlikte boğuldu. Firavun, boğulmak üzere iken “inandım” demişse de onun ye'se kapılarak söylediği bu sözü kabul olunmadı. Bu hususta Kurân-ı Kerîm'de meâlen şöyle buyrulmaktadır:

«İsrâiloğulları'nı denizden geçirdik. Firavun ve askerleri haksızlık ve düşmanlıkla arkalarına düştüler. Firavun boğulacağı anda, “İsrâiloğullarının îmân ettiğinden (Allah'tan) başka bir ilâh olmadığına inandım, artık ben de Müslümanlardanım.” dedi.» (Yûnus sûresi: 90)

Ancak Allah-u teâlâ, Firavun'un îmânını kabul etmedi ve ona Cebrâil vâsıtasıyla şöyle hitap buyurdu:

«Şimdi mi inandın daha önce baş kaldırmış ve bozgunculuk etmiştin.» (Yûnus sûresi: 91)

«Biz de bugün seni cansız bedeninle denizden yüksek bir yere atacağız ki, arkadan geleceklere bir ibret olasın. Bununla berâber doğrusu insanlardan birçok kimseler âyetlerimizden (ibret verici mûcizelerimizden) gâfildirler.» (Yûnus sûresi: 92)

Tefsîr âlimlerinden Zemahşerî, bu âyeti şöyle tefsir etmiştir.

«... Seni deniz kenarında bir köşeye atacağız... Cesedini tam, noksansız ve bozulmamış hâlde çıplak ve elbisesiz olarak, senden asırlar sonra geleceklere bir ibret olmak üzere koruyacağız.»

Firavun'un cesedi, bir İngiliz araştırma ekibi tarafından Kızıldeniz kenârında kumlar arasında bulunarak İngiltere'ye götürülmüştür. Hâdisenin olduğu zamandan bugüne kadar 3000 yıl geçmiş olmasına rağmen, Firavun'un vücudu bozulmamış, etleri dökülmemiş, tüyleri kaybolmamış hâliyle secde eder vaziyette Londra'daki meşhur British Museum'da sergilenmektedir.

Hz. Mûsâ, Kızıldeniz'i geçtikten sonra, İsrâiloğulları'nı Ken'an diyârına doğru götürdü. Yolda putperest bir kavmin yurduna uğradılar. Bu kavim, öküz sûretinde yapılmış bir puta tapıyorlardı. Onların bu hâlini gören İsrâiloğulları, onlara meylettiler. Hz. Mûsâ'ya;

«Yâ Hz. Mûsâ! Onların tanrıları gibi bize de bir tanrı yap.»

dediler. Hz. Mûsâ onlara;

«Siz, câhil bir kavimsiniz. Allah-u teâlâ size nîmet ve kurtuluş verdi. Allah-u teâlâya îmân ediniz, şirkten ve putlardan kaçınınız...»

diye nasîhat etti.

Allah-u teâlâ Hz. Mûsâ'ya bir kitap indireceğini vaat etmişti. Tûr Dağına çıkması bildirildi. Hz. Mûsâ, kardeşi Hz. Hârûn'u yerine vekil bırakıp, kendisi Tûr Dağına gitti. 40 gün Tûr Dağında kalıp ibâdet etti. Vâsıtasız olarak Allah-u teâlânın kelâmını işitti. Bu sırada Tevrât kitâbı nâzil oldu.

Hz. Mûsâ, Tûr'da iken, Sâmirî adında bir münâfık İsrâiloğulları'nın ellerindeki altınları topladı. Eriterek bir buzağı heykeli yapıp işte sizin ilâhınız budur diyerek İsrâiloğulları'nı aldatınca, buzağıya tapmaya başladılar. Hz. Hârûn, her ne kadar nasîhat ettiyse de dinlemeyip, ona karşı çıktılar. Hz. Mûsâ, Tûr'dan dönünce; bu hâle çok gazaplanıp Sâmirî'yi reddetti ve yaptığı buzağı heykelini yakıp denize attı. Sâmirî de insanlardan ayrı ve uzak, vahşî bir şekilde, başkaları ona yaklaşamadığı gibi, o da başkalarına yaklaşamaz hâlde yaşadı. Bu hâlde bulunan Sâmirî, sahrâda perişan bir hâlde helâk oldu. Hz. Hârûn'a bu durumu sorunca;

“Nasîhat ettim dinlemediler. Az kaldı beni öldüreceklerdi.»

dedi. Böylece Hz. Mûsâ'nın gazabı geçti. Onlara, kendisine Tevrât'ın indirildiğini bildirdi. İsrâiloğulları da Tevrât'ta bildirilen hükümlerle amel etmeye başladılar. Putlara tapmaktan vazgeçtiler. Şirkten kurtulup, Allah-u teâlâya îmân ve ibâdet ettiler.

İsrâiloğulları, Tih Sahrasında kaldıkları sırada Hz. Mûsâ'nın bildirdiklerine uymayıp yine taşkınlık gösterdiler. Hz. Mûsâ'dan çeşitli isteklerde bulundular. Allah-u teâlâ, Hz. Mûsâ'nın duâsı üzerine, Tîh Sahrasında susuz kalan İsrâiloğulları'na su ihsân etti. Allah-u teâlânın emriyle Hz. Mûsâ, asâsını yere vurup, on iki tâne pınar fışkırıp İsrâiloğulları içtiler. Allah-u teâlâ onlara “selva” denilen bıldırcın eti ve “men” denilen kudret helvası ihsân etti. Nihâyet; “Biz bunları yemekten usandık, bakla, soğan gibi hubûbat ve sebze isteriz” dediler. Bu nîmetlere karşı nankörlük yapan İsrâiloğulları, Hz. Mûsâ'nın Ken'an diyârında bulunan Cebbâr (zâlim) kavimlerle harp etmeleri isteğini de kabul etmediler. Hz. Mûsâ'ya; “Sen ve Rabbin cebbârlara karşı gidip savaş edin.” dediler. Hz. Mûsâ'nın akrabâlarından olan Kârûn, Hz. Mûsâ'ya karşı iftirâda bulunduğu için malları ve servetiyle yerin dibine battı. İsrâiloğulları böyle taşkınlıklar gösterdikleri için Allah-u teâlâ onları kırk sene müddetle Tîh Sahrâsında kalmakla cezâlandırdı. Kırk sene müddetle Tîh Sahrâsında şaşkın ve perişan bir hâlde dolaşan İsrâiloğulları, perişan hâlde telef oldular.

Nihâyet aradan epey bir zaman geçip İsrâiloğulları'nın çocukları itâatkâr ve savaşacak bir tarzda yetiştiler. Bu sırada Hz. Hârûn da vefât etti.

Hz. Mûsâ, İsrâiloğulları'nı alıp, Lût Gölünün güney tarafına getirdi. Buradan da hareket ederek Üç bin Unk adında zâlim bir kralın ordusu ile savaş yapıp gâlip geldiler. Böylece Şeria Nehri'nin doğusuna sâhip oldular. Eriha şehrinin karşısındaki dağa çıktılar. Buradan Kenan diyârı gözüküyordu. Bu sırada 120 yaşında bulunan Hz. Mûsâ, vefât etti. Hz. Mûsâ'nın nerede vefât ettiği ve kabrinin nerede olduğu husûsunda muhtelif rivâyetler vardır. Kudüs civârında veya Nebû Dağı'nda olduğu bu rivâyetlerdendir. Hz. Mûsâ'nın şerîati (bildirdiği dîni), Hz. Îsâ'nın gönderilmesine kadar devâm etti. İkisi arasında gelen peygamberler, hep Hz. Mûsâ'nın şerîatı ile amel etmekle mükellef oldular. İsrâiloğulları, daha sonra Tevrât'ı değiştirip hak dinden uzaklaşıp 71 fırkaya ayrıldılar. Bunlara "Yahûdîler" denilmiştir.

Mucizeleri

  1. Asâsının ejderhâ (büyük yılan) olması.
  2. Yed-i Beydâ: Sağ elini koynuna sokup çıkarınca, güneş gibi parlaması. Bu nûru gören düşmanları kaçışırlardı.
  3. Kavmiyle Kızıldeniz'in kenarına gelince asâsını vurup denizde yol açması.
  4. Tîh Sahrâsında kavminin susuz kalıp, su istemeleri üzerine asâsını bir taşa vurup Benî İsrâil'in kabîleleri adedince, 12 pınar akıtması.
  5. Firavun ve Kıbtî kavmi İsrâiloğulları'na zulüm ettiği ve Hz. Mûsâ'ya inanmayıp isyân ettiklerinde, Allah-u teâlâ Hz. Mûsâ'ya tûfân mûcizesini vermiştir. Çok şiddetli yağmur yağdı. Öyle bir karanlık ve fırtına oldu ki, kimse evinden dışarı çıkamadı. Ayın ve güneşin ışığı görünmez oldu. Kıptilerin evlerini su bastı. Ayakta durur oldular. Su boğazlarına kadar yükseldi. İsrâiloğulları'nın evlerine ise bir damla su girmedi. Firavun ve Kıbtî kavmi, bu belânın kaldırılmasını ve îmân edeceklerini söylediler. Kaldırıldı fakat yine îmân etmediler ve başka belâlara dûçâr oldular.
  6. Kıbtî kavminin ekinlerini, meyvelerini ve giydikleri elbiselerini, evlerinin tavanlarını yiyen çekirge sürülerinin istilâsına uğramaları mûcizesi. Bu çekirgeler İsrâiloğulları'na hiç dokunmayıp, Firavun'un kavmi Kıptilere musallat olmuştur.
  7. Kumnel yâni bit ve ekin böceği denen haşaratın Hz. Mûsâ'nın mûcizesi olarak Kıbtî kavmine musallat olması.
  8. Kurbağa mûcizesi. Kıbtî kavmi her belâya tutuldukça, belâ kaldırıldığında îmân edeceklerini söylemelerine rağmen, sözlerinden vazgeçmeleri üzerine üst üstüne belâya tutuldular. Kurbağaların istilâsına uğramaları da bu şiddetli belâlardan biridir. Kurbağalar, yiyeceklerine, içeceklerine düşer, kalırdı. Bir söz söylemek isteseler ağızlarını açarken birkaç küçük kurbağa ağızlarından mîdelerine girerdi. Geceleri üzerlerinde toplanan kurbağaların seslerinden uyuyamazlardı. Firavun, bu belâ kaldırıldığı taktirde, îmân edeceğini söylemesine rağmen, belâ kalkınca yine îmân etmedi.
  9. Kan belâsı. Mısır'da bulunan bütün sular, Kıptilerin kaplarına doldurulurken kan hâlini alırdı. Böylece susuzluktan çâresiz kalmışlardı. İsrâiloğulları'na ise böyle bir şey olmazdı.
  10. İsrâiloğulları'ndan biri öldürüldüğü vakit kimin öldürdüğü bilinemeyince, Hz. Mûsâ'nın duâsı ile dirilip, kendisini öldüreni haber vermiştir.
  11. Hz. Mûsâ, kavmiyle Tîh Çölüne geldiği zaman, kavminin yiyeceği kalmadığı için, Hz. Mûsâ'ya gelerek çoluk-çocuğumuzla açlığa dayanamıyoruz, dediklerinde Hz. Mûsâ, Allah-u teâlâya duâ etti. Kudret helvâsı ve bıldırcın kebabı indi. Her ne zaman isteseler önlerinde hazır olurdu.
  12. Hz. Mûsâ'nın duâsı ile kuraklıktan kavrulup kuruyan ekinler, otlaklar ve meyveler eski hâlini almıştır.
  13. Hz. Mûsâ, Tîh Sahrâsında bulunan İsrâiloğulları'nın durumunu merak edince bir kurt gelip onların hâllerini haber vermiştir.
  14. Hz. Mûsâ'nın duâsıyla sarı dikenler altın olmuştur. Malı ve zenginliğiyle gururlanıp isyân etmesinden dolayı malı ve mülkü ile birlikte yere batırılan Kârun, bu mûcize karşısında âciz kalıp, haset ederdi.
  15. Yolculukta Hz. Mûsâ'ya uzun mesâfeler kısalır, kısa zamanda çok uzak mesâfeleri kat ederdi.

Kurân-ı Kerîm'de Hz. Mûsâ'dan 136 yerde bahsedilmektedir. Hakkında çok hadîs-i şerîf vardır. Yine Kurân-ı Kerîm ve hadîs-i şerîflerde Hızır ile yaptıkları seyâhat bildirilmektedir. Vahyi tebliğ için Cebrâil, ona 400 kere gelmiştir.

Peygamber efendimiz (S.A.V.) buyuruyorlar ki:

Kendimi, peygamberler arasında gördüm. Hz. Mûsâ ayakta namaz kılıyordu. Esmerdi, saçları dağınık ve sarkık değildi. Zât kabilesinden bir yiğit gibiydi.

... Sonra bizi altıncı semâya doğru yükseltti. Cibrîl () onun kapısını çaldı. Kim o! denildi. Cibrîl'dir dedi. Yanındaki kimdir? denildi. Muhammed'dir dedi. O'na “dâvet” gönderilmiş midir? denildi. Cibrîl O'na “dâvet”gönderilmiştir dedi. Onun üzerine bize açıldı. Ben orada Hz. Mûsâ () ile karşılaştım. Bana merhabâ dedi ve hayır duâ eyledi.[1]

Kaynaklar

[1] Yeni Rehber Ansiklopedisi, "Musa Aleyhisselam" maddesi, İhlas Gazetecilik, İstanbul 1993.





Bu sayfa hakkındaki yorumlar:
Yorumu gönderen: Metin, 29.10.2010, 13:23 (UTC):
İlk kitap inilen peygamber olduğundan dolayı allaha şükürler olsun.



Bu sayfa hakkında yorum ekle:
İsmin:
Mesajınız:
 
 
19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 36660752 ziyaretçi (102681260 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)
 
 

gizli

Bu site, en iyi Firefox ve Google Chrome tarayıcılarında ve 1024 x 768 ekran çözünürlüğünde görüntülenir.