Korkularımızla Yüzleşmek
 

Kadın, Woman, Yalnızlık, Gece

Korkularımızla Yüzleşmek

Bircan M.

Çoğumuz, içimizde tarif edemediğimiz korkular taşırız… Sosyal hayatımız dışında bir de bizleri derinden etkileyen içsel korkularımız var. Bu korkular, gelişimimizi geleceğimizi önemli ölçüde etkiliyor. Gelişmek, olgunlaşmak, her şeyden önemlisi insanın kendini keşfetmesi hiç kolay olmuyor…

Biliyor musunuz, ben, içime kapanık bir çocukluk geçirdiğimden sırf matematik dersi yüzünden okumadım. Çünkü o zaman korkularımla yüzleşmenin ne olduğunu bilmiyordum. Şimdi az-çok korkularımla yüzleşmeyi öğrendim, öğreniyorum ama artık matematik dersi ile yüzleşmek için çok geç… Tek hayâlim, edebiyat ve psikoloji okumaktı..

Fakat günler geçer büyürüz ve hiç bilmediğimiz bir hayatın içine atılırız ve başlarız yeni korkular eklemeye. Korkularımız, var olan etkenler değiller aslında. Onları bizler yaratıyoruz.

Çeşitli korkularımız var. Bunlardan bir kaçı, içsel korkularımız… Karanlıktan, yalnız kalmaktan, terk edilmekten, kapalı kalmaktan, riske atılmaktan, sevdiklerimizin yanımızdan ayrılmasından, reddedilmekten, sevmekten, sevilmekten korkarız. Saymakla bitmez; ama en acı olanı, korkularımızın yaratıcısı, bizleriz. Korkularımıza farklı gözle bakmayı öğrenene kadar korkacağız…

Karanlıktan ben de korkardım. Asla gece yalnız kalamazdım. Odamda sonra bir gece dedim ki kendi kendime; "Karanlık, sadece gündüze örtü..." Gündüz olan hiçbir şey, gece değişmiyordu. Gece korkularımla zaman içinde yüzleştim…

Sırf yalnız kalmamak adına sevdiklerinizi yanınızda tutamazsınız. Farklı hayatlar, farklı yerlerde yaşanıyor. Zamanla anlıyor ve yalnızlığınızla yüzleşiyorsunuz…

Birine çok alışırsanız, terk edilmekten korkuyorsunuz… Oysa her giden, yerini bir başka kişiye bırakır. Aslında terk edilmiyorsunuz. İyice düşününce, hayatımıza giren insanların görevi bitince çıktığını ve yerlerine yenilerinin geldiğini fark ediyorsunuz…

Reddedilmekten korktuğumuz için bir çok fırsatları kaçırıyoruz… Teklif etmeden reddedileceğimizi bilemeyiz öyle değil mi? Bu yüzden korkuların üzerine gitmek gerekiyor...

Ve kaybetmekten korktuğumuz için sevmekten sevgimizi göstermekten korkuyoruz… Bunu ben yapıyordum mesela; çok seversem, kaybedeceğime inandırmıştım kendimi… Çünkü en sevdiklerim, yanımda yoktu. Bu korkumla yüzleşmek, çok zaman aldı. Hâlâ mücâdele ediyorum. Çok seversem, sahipleniyordum sevdiklerimi, kendimden fazla düşünüyordum … Ve en çok acıyı sahiplenme duygusu yaşatıyor insana. Bu yüzden de uzak duruyordum; ta ki kendi içime dönüp insanlardan uzak kalmaya başladığım bir dönemde abla,m bana birkaç cümle söyleyene kadar.

Demişti ki ablam; "Sen, insanların seni sevmesine izin vermiyorsun…" Yıllar geçti hala unutmuyorum…O zaman anlamıştım; Sevdiklerimizin içimizi acıtan sözleri hayatımızın dönüm noktası olabiliyor… Şimdi eğer gerçekten seviyorsam, sevdiğim insanlara "Seni seviyorum!" demekten çok hoşlanıyorum… Yarın çok geç olabilir diyorum kendi kendime. Sevmek kadar güzel bir şey olabilir mi? Sevgi, evrensel bir duygu ve ancak sevgilerimizdeki bakış açısını değiştirdiğimizde içsel korkularımızın üstesinden gelebiliriz…

Ters tepki de alsam, yüreğimdekileri istediğim gibi aktarıyorum. Korkularımızla yüzleşmek, çok güzel bir duygu. Bazen korktuğunuz şeylerin aslında korkmamanız gereken şeyler olduğunu anlıyorsunuz…Tabiî ki yüzleşmeden bilemezsiniz…

Ve hayran olduğum Şems Tebrizî'nin kırk kuralıyla tanıştıktan sonra hayatım daha da değişti… En çok sevdiğim kuralı ile bitiriyorum yazımı…

(14 Kural…..Hakk'ın karşına çıkardığı değişimlere direnmek yerine teslim ol.
Bırak hayat sana rağmen değil, seninle beraber aksın.
"Düzenim bozulur, hayatımın altı üstüne gelir" diye endişe etme.
Nereden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını?


Nereden bileceğiz korkularımızla yüzleşmeden?

Bircan M.,
26Ağustos 2010, Perşembe.





Bu sayfa hakkındaki yorumlar:
Yorumu gönderen: kim, 30.08.2010, 13:59 (UTC):
bu kadar acik sozlu olmak zorundamisin:) insan aliştira aliştira söler bari:)olmazmiş

Yorumu gönderen: Kayıpgül, 30.08.2010, 12:45 (UTC):
Ne olursa olsun kaybetsede insan sevmekten vazgeçmez sevgi dediğim gibi evrenseldir.Senin sesini her yerden duyar ve olması gereken yere götürür.Korkularımızı yaratırken maalesef bazılarını kabullenmemiz gerekiyor.Silinmez canım bu yüzden olmaz:)

Yorumu gönderen: kim, 30.08.2010, 12:39 (UTC):
ben asansorden çok korkarim aslada binmem öle yuzlesmeye falanda niyetim yok:)ama en korkulani sevdiklerini kaybetmek olsa gerek kaybetme korkusu olsa gerek..yeri asla dolmuyo kayipgul öle dar geliyoki dunya sana artık her gordugun yuzu ona benzetiyosun baktıgın heryerde onu goruyosun..ve bı gun sevmekten vazgeciyosun..neden korkuların yuzunden..bu duygu olmasaydı hiç silebilseydik defterden :))olmazmi



Bu sayfa hakkında yorum ekle:
İsmin:
Mesajınız:
 
 
19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 36874615 ziyaretçi (103057186 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)
 
 

gizli

Bu site, en iyi Firefox ve Google Chrome tarayıcılarında ve 1024 x 768 ekran çözünürlüğünde görüntülenir.