Kukla Kız
 

Kukla Kız, Puppet Girl

Kukla Kız

Yazan: Kayıp Gül

...

Son perdesi kapandı sahnenin. Artık ceviz oymalı sandığın içine gitme zamanı gelmişti.

Düşündü bir an. Çok uzun zamandır sadece geceleri özgür kalıyordu. Kalabalığa karışıp usta ellerde mutluluk verebilmekti insanlara tek tutkusu. Ve bir de çocukları çok severdi. Onların gülüşleri, hep mutlu etmişti kukla kızı. Ve hep aynıydı sahnede kaderi. Aşık olduğu gence bir türlü kavuşamazdı. Hep ayrı sandıklara koyarlardı onları. Yine de öyle çok seviyordu ki; ona can vereni şikayet etmiyordu.

İlk şekillendiği günü hatırladı. Çok tatlı bir kadın şekil vermişti ona. Elbise dikmişti en sevdiği renkten. Minik gülleri vardı üzerinde. Özenle, itinayla, nârince işlemişti kadın... Kukla kız, ilk onu görmüştü. Ellerinden hiç bırakmasa keşke diye düşündü.

Uzun sürmedi bu huzur. Birgün bir yabancı geldi ve aldı kukla kızı. Çok iyi yürekliydi. Çok uzun sürmedi sahibini sevmesi. Tek şikayeti, sürekli o ceviz sandığın içinde kalmasıydı. Konuşmaları duydu birgün. Sahibi; "Sandığı şuraya yerleştirin," diyordu. "Yükseğe. Erişilmesin... Biri gelip sandığı açarsa, kukla kızı yırtabilir. Eskitebilir..." Korumaya alıyordu yani.

İnanılmaz bir şey oldu birgün... Hiç unutmadı o günü... Gündüz, sahne alacaklardı. Sandığın içinde bir yerlere gittiğini hissediyordu; ama nereye gittiğini bilmiyordu. Yol bittiğinde rengarenk çiçekleri olan bir bahçe gördü. Oysa o, sadece elbisesindeki gülleri tanıyordu. Bir sürü çocuk vardı... Yeşilin içinde cıvıl cıvıldılar. Birden bir sıcaklık hissetti. Başını kaldırdı ve baktı gökyüzüne... Daha önce hiç görmemişti böyle bir ışık... Çok sıcaktı yalnız... "Bu kadar uzaksa, neden sıcağı yakabiliyor?" diyordu şaşkın bakışlarında.

Birden sarsıldığını hissetti. Sahibi, yine onu en güzel düşünden uyandırmıştı. Ne zaman bir düşe dalsa, aynı şey tekrarlanıyordu. "Daha bende yıllar geçmesine rağmen büyümedim ki..." dedi içinden. "Ben de çimene basmak istiyorum! Ben de koşmak istiyorum! Ben de insan olmak istiyorum!" diye bağırmak geliyordu sesini duyururcasına.

Oyun başladı. Sahibi, yine harikalar yaratıyordu ona can verirken. Herkes mutluydu: çocuklar, kandınlar, erkekler, orada her kim varsa....

Ve işte sevdiği genç de çıkarıldı sandıktan. Kavuşmadan bitecek bir oyun daha; ama daha bilmiyordu ki bu en güzel günün en son günü olacağını.

Oyun bitti... İşte yine ayrılmışlardı...

Sandığa kilitlendiğinde kukla kız, yine her zamanki düşlerine daldı. "Ne güzeldi o ışık... İnsan olsam, acaba sahibimi bırakıp gider miydim..." dedi kendi kendine yine. Cevabını ise kendi verdi mecbûren. Başkası yoktu ki ona cevap verecek...

"Gidemem," dedi...

"Gidersem... Sahibim bensiz mutsuz olur. Ben ise onsuz hiç yapamam. Sahibimin yanındaki huzuru hiçbir yerde bulamam... Eğer gidersem, haksızlık olmaz mı hiç... Hiç tanımadığım hayat, beni yok etmez mi?"

Sessizce hayallerinin içinde kabullenmişliklerine daldı. Ve o ceviz sandığının kilidi, bir daha hiç açılmadı…

Kayıp Gül
17:54, 20 Nisan 2010, Salı.





Bu sayfa hakkındaki yorumlar:
Yorumu gönderen: Altay Tigin, 02.10.2013, 12:19 (UTC):
Kader de insanların görünmez sandığı...
Yaratanını unutmadan sahiplenenle yaşamaya mecbur ve bir bakıma mahkum edilmiş bir hayat...

Güzel bir hikâye, güzel bir anlatım.

Zevkle okudum.

Saygıyla.

Yorumu gönderen: kim, 31.05.2010, 07:18 (UTC):
Bu hikayeyi bi yerlerden taniyo gibiyim..Gidemez kendinden baska herkesi herseyi düşündügü için gidemez..hayattan kokrtugu için gidemez..hayalleriyle mutlu oldugunu sandigi için gidemez..imkansızlari bildigi için gidemez..O sandigi evi sandigi için gidemez..dedigin gibi o sadece bir kukla varsın kalsın kendi masalında kendi sonsuzlugunda.:(( yuregine saglik güzel bi anlatim olmuş..

Yorumu gönderen: zehra nur yumuşakdemir, 30.04.2010, 16:46 (UTC):
böyle bir hikaye görmedim ama biraz daha uzun olsaydı iyi olurdu hem keşke kukla kızla genç birbirleriyle kavuşsaydı



Bu sayfa hakkında yorum ekle:
İsmin:
Mesajınız:
 
 
19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 36890977 ziyaretçi (103084854 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)
 
 

gizli

Bu site, en iyi Firefox ve Google Chrome tarayıcılarında ve 1024 x 768 ekran çözünürlüğünde görüntülenir.