Sen Bilmezsin Bu Eylülde Ben Öldüm Anne
 


Sen Bilmezsin Bu Eylülde Ben Öldüm Anne

Mehmet Akif Ardıç (Akhenaton)

...Yine Eylül bitiyor. Eylül'de ben çok sigara içiyorum anne... Siyah gözlerim kızarıncaya kadar öksürüyorum. Sarı bir keder, tenime karışıyor. Bu çocuk yüzüm, her Eylül daha da yaşlanıyor…

Ölüm şarkıları duyuyorum anne. Tökezlemiş hayatların hissesine düşen şarkılar... Duymadıkça kimse onları, üşüyen şarkılar... Kesik bir yüzü öper gibi süzüyor anne aşk damarlarımı.

Sen bilmezsin, ne çok özlüyorum sevdiklerimi anne…

Her kış, artık gelmeyecek sandığım baharı özlüyorum... Geceleri odamı dolduran Ay’ı özlüyorum... Maraş’ın sokaklarında Leyla’yı özlüyorum... Mahşere sakladığım kavuşmaları özlüyorum.... Sen bilmezsin, ne çok özlüyorum sevdiklerimi anne…

Kuş seslerinden şarkılar duyuyorum anne… O hüzünden bu hüzüne savrulduğum şarkılar. Kalemime sarılır gibi sarıldığım şarkılar. Siyah bir nokta gibi duran dudaklarımı açıp sesimi boşluğa bir inilti gibi kondurduğum şarkılar…

Sen bilmezsin anne; ben şimdi kuş seslerinden şarkılar duyuyorum...

Seziyorum, bu ödünç hayatın artık sonlarına geldiğimi... Gülüşüm, siyah bir leke gibi duruyor penceremde anne; öpünce bile geçmeyen siyah bir leke gibi...

Çizgili dudaklarımla cam kırığı şarkılar söylüyorum anne ve çizgili dudaklarıma eğreti bir gülüş öğretiyorum. Aldığım her nefesi, son saniyelerini yaşamış bir ölü gibi tüketiyorum...

Sen ninniler söyledin kucağında, hüzünlerse ağıtlar. Bu ikisi arası mesafe: hayat dediğimiz işte bu kısa kulvar. Ninnilerin yerini alırmış Fatiha'lar... Sen bilmezsin; bu Eylül'de ben öldüm anne...

Mehmet Akif Ardıç, 27-29 Eylül 2017, Adana.
 

Akhenaton'un Diğer Yazıları ❯❯






Bu sayfa hakkında yorum ekle:
İsmin:
Mesajınız:
 
 
19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 46848971 ziyaretçi (119817270 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)

gizli, gizli ilim, ilim, gizli ilimler