Yunus Emre Dîvânı, III
 

Yunus Emre,Şiir, Söz

Yunus Emre Dîvânı, III

11. Ol kişinün yokdur yâri iş bu cihân zindân ana

Müstef’ilün Müstef’ilün Müstef’ilün Müstef’ilün

Ol kişinün yokdur yâri iş bu cihân zindân ana
Dimesün kim ben şâdıyam ya şâdılık kandan ana

Şeddâd yapdı Uçmagını girmedin aldı cânını
Bir dem amân virdürmedi yidi iklîm dutan ana

Dimesün kim müselmânam Çalap emrine fermânam
Dutmazısa Hak sözini fâyide yok dînden ana

Eyitmesün çogaç togar etüm-tenüm üşütmeye
Çün vücûdun delük degül şu’le irmez günden ana

Er tonını giyübeni togru yola gelmezise
Çıkarsun ol tonı yohsa noksân irer tondan ana

Ol kişi kim sagır durur söyleme Hak sözin ana
Ger dirisen zâyi‘ olur nasîb yokdur sözden ana

Ol kişi kim yol eridür garîb gönüller yâridür
Bir söz diyem tutarısa yigdür şeker baldan ana

Yûnus senün kulun durur bellü bilürsin sen anı
Ko söyleyenler söylesin ne yapışur dilden ana

12. Benem ol ‘ışk bahrîsi denizler hayrân bana

Benem ol ‘ışk bahrîsi denizler hayrân bana
Deryâ benüm katremdür zerreler ‘ummân bana

Kâf Tagı zerrem degül ay u güneş bana kul
Aslum Hak’dur şek degül mürşiddür Kur’ân bana

Çün dosta gider yolum mülk-i ezeldür ilüm
Hak’dan söyler bu dilüm ne kul ne sultân bana

Yogıdı bu bârigâh varıdı ol pâdişâh
Âh bu ‘ışk elinden âh derd oldı dermân bana

Âdem yaradılmadın cân kalıba girmedin
Şeytân la’net olmadın ‘Arşıdı sayvân bana

Diledi göre yüzin işide kendü sözin
Nazar kıldı bir kezin anda cân virdi bana

Yaradıldı Mustafâ yüzi nûr gönli safâ
Ol kıldı Hakk’a vefâ andandur ihsân bana

Togdı ol dîn metâ’sı andan oldı kamusı
Âdem Halîl ü Mûsâ hüccet ü bürhân bana

‘Âşık dilin bilmeyen yâ delüdür yâ dehrî
Ben kuş dilin bilürem söyler Süleymân bana

Yûnus Emrem bu yolda eksükligin bildürür
Mest oluban çagırur dervîşlik bühtân bana

13. Her kim bana agyârısa Hak Tanrı yâr olsun ana

Müstef’ilün Müstef’ilün Müstef’ilün Müstef’ilün

Her kim bana agyârısa Hak Tanrı yâr olsun ana
Her kancaru varurısa bâg u bahâr olsun ana

Bana agu sunan kişi şehd ü şeker olsun aşı
Gelsün kolay cümle işi eli irer olsun ana

Önümce kuyı kazanı Hak tahtın agdursun anı
Ardumca taşlar atanı güller nisâr olsun ana

Acı dirligüm isteyen tatlu dirilsin dünyede
Kim ölümüm isterise bin yıl ‘ömür virsün ana

Her kim diler ben hâr olam düşmen elinde zâr olam
Dostları şâd u düşmânı dost u agyâr olsun ana

Her kim diler ise benüm o dostumdan ayrıldugum
Gözlerinden hicâb gitsin dîdâr ıyân olsun ana

Miskîn Yûnusun dünyede güldügini işitmeyin
Agladugum isteyene gözüm bınar olsun ana

14. İy pâdişâh-ı Lem-yezel kıldum yönüm senden yana

Müstef’ilün Müstef’ilün Müstef’ilün Müstef’ilün

İy pâdişâh-ı Lem-yezel kıldum yönüm senden yana
İş bu yüzüm karasıyla vasl isterem senden yana

Sensin bu gözümde gören sensin dilümde söyleyen
Sensin beni var eyleyen sensin hemin öndin sona

Sen kim didün yâ Rab bana ben yakınam senden sana
Çün yakınsın benden bana görklü yüzün göster bana

Niçe yakınsın bana sen müştâk u hasret sana ben
Dün-gün seni gözleyüben göremezem kaldum tana

Her gelen oldur giden ol görinen oldur gören ol
Ulvî vü süflî cümleten oldur ger bana görine

Yûnus bu sır Hak durur bu dilile gelmek yok durur
Bilmesi bunun zevk durur ‘aklıla fehm irmez ana

15. ‘Aceb bu benüm cânum âzâd ola mı yâ Rab

‘Aceb bu benüm cânum âzâd ola mı yâ Rab
Yohsa yidi Tamu’da yana kala mı yâ Rab

‘Aceb bu benüm hâlüm yir altında ahvâlüm
Varup yatıcak yirüm akreb dola mı yâ Rab

Allah olıcak kâzî bizden ola mı râzî
Görüp Habîb’i bizi şefî’ ola mı yâ Rab

Cân hulkuma geldükde ‘Azrâîl’i gördükde
Yâ cânumı aldukda âsân ola mı yâ Rab

Yûnus kabre vardukda Münker-Nekir geldükde
Bana su’âl sordukda dilüm döne mi yâ Rab

<< Önceki Sayfa / Sonraki Sayfa >>






Bu sayfa hakkında yorum ekle:
İsmin:
Mesajınız:
 
 
19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 36639943 ziyaretçi (102645152 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)
 
 

gizli

Bu site, en iyi Firefox ve Google Chrome tarayıcılarında ve 1024 x 768 ekran çözünürlüğünde görüntülenir.