Zaten Hiç Sevmemiştim
 

kadın ve gül, woman and rose

Zaten Hiç Sevmemiştim

Ayşegül Osmanoğlu

Söylerdim sırlarımı,
Işıl ışıl akan gözlerimin nehirlerine
Alıp götürsün, götürsün...
Bilmesin kimse, nerelerden geçer,
Hangi kaybolmuş sevdâlara yol bulur,
Sessizce, ince ince...

Benim gönül şehrim,
Senin gibi bir güzele açılmadı çok zaman var ki;
Kelimeler mühürlü, kapılar kilitli.
Ne bir ses, ne bir nefes;
Terk edilmişliğimde uğuldayan bir rüzgâr,
Kaldırır tozlanmış duygularımı.
Göz gözü görmez
Bir virânedir..

Haberin yok, çok intizâr ettim.
Haberin yok, hepsinden pişman oldum.
Tövbe ettim; bozmadım...
Haberin yok; haykırdım, yalvardım;
Ellerime düşen her damla,
Bir kor gibi yaktı avuçlarımı.
Seni tuz gibi bastım yüreğime...
Dağla! Dağla ki acısın..
Acısın ki unutmayayım,
Seni çok sevdiğimi,
Senden ne çok nefret ettiğimi,
Senin değmediğini... Unutmayayım

Artık yalan söyleyeceğim kendime:
"Zaten, hiç sevmemiştim,
Zaten, beni hak etmiyordu."
diyeceğim.
İnkâr edeceğim;
Baktığım her yerde gözlerimin seni aradığını
Her adımda seni hatırladığımı
Kendimden saklayacağım
Ki artık son bulsun bu hazan mevsimi...

Yırtacağım fotoğrafları,
Sana yazdığım ilk mektup,
Bana verdiğin ilk gül...
Seni sevdiğimi-beni sevdiğini
Söylediğin o günü
Sileceğim takvimlerden..

Ne kolay olurdu, ahhh yâr..
Yapması, söylemekten zor olmasaydı;
Ne kolay olurdu,
Varlığım, varlığını unutsaydı...

Ayşegül Osmanoğlu,
14 Aralık 2010, Salı.






Bu sayfa hakkında yorum ekle:
İsmin:
Mesajınız:
 
 
19 Ağustos 2007 itibariyle, toplam: 36786053 ziyaretçi (102903713 klik) tarafından görüntülenmiştir. Online ziyaretçi rekorumuz, 4626 kişi. (5 Eylül 2010)
 
 

gizli

Bu site, en iyi Firefox ve Google Chrome tarayıcılarında ve 1024 x 768 ekran çözünürlüğünde görüntülenir.